Beenwonden vaak problematisch
Wonden aan het distale deel van het paardenbeen staan bekend als problematisch. Ze genezen traag, vertonen vaak beperkte wondcontractie en epithelialisatie en hebben een verhoogd risico op exuberant granulatieweefsel (“wild vlees”). Juist deze factoren maken distale beenwonden klinisch uitdagend.
Fotobiomodulatie als aanvullende therapie
In een praktijkcasus wordt fotobiomodulatie (PBM) beschreven als aanvullende therapie bij wondzorg. PBM is gebaseerd op het toedienen van lichtenergie die door cellen wordt geabsorbeerd, met name in de mitochondriën. Dit stimuleert processen zoals ATP-productie, celproliferatie, collageenvorming en neovascularisatie—allemaal essentieel voor effectief wondherstel.
De casus betreft een 11-jarige Clydesdale-merrie met bilaterale, exsuderende wonden aan de distale achterbenen. Na chirurgisch debridement en standaard postoperatieve zorg (pijnstilling, antibiotica en verbandwissels) werd PBM ingezet als aanvullende behandeling. De therapie werd dagelijks toegepast volgens een vast protocol, waarbij zowel de wond zelf als omliggende structuren werden behandeld.
De auteurs rapporteren een opvallend gunstig klinisch beeld: goede wondcontractie, snelle epithelialisatie en geen vorming van wild vlees. Hoewel het nadrukkelijk om een casusbeschrijving gaat en geen gecontroleerde studie, laat dit verslag zien hoe PBM praktisch en verantwoord kan worden geïntegreerd in reguliere wondzorg.
Conclusie
Fotobiomodulatie kan, mits correct toegepast en gecombineerd met goede veterinaire basiszorg, een waardevolle aanvulling zijn bij complexe distale paardenwonden.
